ΤΟ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΟ

Έψαχνα μέσα σε παλιά ξεχασμένα παιχνίδια να βρω
κάποιες στιγμές που έμειναν πίσω στο δρόμο.
Ένα χαρτόκουτο ψηλά στο ράφι του παιδικού δωματίου
και μέσα του αναπαύεται το παρελθόν της νιότης.
Στεγνό το στόμα από την πολυλογία και τώρα
αναζητώ ποτήρι με νερό.
Δεν θυμάμαι να πίστευα ποτέ πως θα φτάσω ως εδώ,
αναζητώντας, ψηλαφώντας, μουρμουρίζοντας.


Ένα απόγευμα ήταν που αντί ο ήλιος να πλαγιάσει
αυτός θέριεψε και με κράτησε ξύπνιο.
Κοιτώ το ρολόι στο χέρι μου, οι δείκτες του γυρίζουν
σαν ξεχασμένοι από το χρόνο, μεθυσμένοι χορευτές.
Δίπλα γράφω και σβήνω σκέψεις και λόγια που στριφογυρίζουν 
στο μυαλό μου παίζοντας μουσικές καρέκλες. 


Πως είναι  δυνατόν τώρα να μου συμβαίνει αυτό; 
Αναρωτήθηκα σκύβοντας πάνω από το χαρτόκουτο
σ’ εκείνο το ράφι.
Μέσα μου πεταρίζει ο νεοσσός, άραγε  αν μεγαλώσει 
θα γίνει γεράκι; θα πληγώσει με τα νύχια του;    

Θέλω να το ζήσω πριν οι δείκτες βρουν το ρυθμό τους

 και με παρασύρουν στη δίνη του χρόνου.

Φοβάμαι μην κάνω λάθος, δε θα αρκεί μια γομολάστιχα 

να το απαλείψει. Χαριεντίζεται και εγώ την παρατηρώ 

σιωπηλά χαμογελώντας.

Ακούω μουσική σταλμένη και την ρωτώ, εκείνη όμως δεν

απαντά, συνεχίζει να μου χαμογελά και να μου γνέφει.

Έμεινα για άλλη μια φορά να κοιτώ κλειστό 

το χαρτόκουτο.

Ίσως την επόμενη!

ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ

Αντάμωσε ο Απρίλης τη Λαμπρή,

πλεγμένα έχει στα μαλλιά της πασχαλιές  και κρίνα.

Του δεντρολίβανου το άρωμα φορά τυλιγμένη

σ’ ολόλευκο μετάξι κεντημένο.

Κόκκινο βελούδο κρατά η γη και τα παιδιά

σε κάθε γειτονιά με αγκαλιές λουλούδια.

Το χώμα ποτισμένο από το δάκρυ Του

και στο σημείο εκείνο  ανθεί ελπίδα.

Έφτασε καιρός, χαμογελά η προσμονή αποδιώχνοντας

τη λύπη της σελήνης .

Κρυφά κοιτά απ’ της ψυχής τη χαραμάδα,

η μεταμέλεια κοινωνεί απ’ τις πληγές Του για

να πάρει πίσω τη ζωή.

Έρχεται το πλήθος για να δει, για να χλευάσει.

Στο πρόσωπο και στην πλάτη τα ραπίσματα

στάζουν αγάπη, μιλούν για στοργή.

Φτάνει η ώρα εκείνη που τη σιγή θα σκίσει,

θα την τρομάξει μια ροπή. Κυλά ο λίθος

καταπλακώνοντας τα πάθη,τις έριδες, τις κακίες,

το εγώ και τον Άδη που ψυχορραγεί.

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΖΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ

Νωρίς το πρωί στο λιβάδι, παντού διάσπαρτοι ανθοί,
μου χαμογελά η φύση σκέπτομαι.
Θέλω να κυλιστώ πάνω στις μικρές μαργαρίτες
και στο καταπράσινο χορτάρι που κέντησε η άνοιξη.
Μοναδικές στιγμές που ξέκλεψα, δουλειά και
θαυμασμός μαζί όσο κοιτώ γύρω μου τη φύση.


Γοργά περνούν οι μέρες και η γη φορά πάλι τα γιορτινά
της έτοιμη να δεχτεί τους μουσαφίρηδες .
Τα παραθυρόφυλλα των δέντρων ένα χειμώνα ολάκερο
έμειναν κλειστά, τώρα διστακτικά ανοίγουν.
Τόση ομορφιά, όπου να πέσει η θολή μου ματιά
κρυσταλλώνει μετρώντας κάθε λεπτό, ξεχνώντας
τι κατέγραψε.


Μοσχομυρίζω κι’ αναπνέω.
Ακούω το κλάμα του νεογέννητου κάθε φορά που σκάει
το μπουμπούκι, κάθε φορά που ανοίγουν τα νυσταγμένα
μάτια στα κλαδιά.

ΣΤΟ ΣΤΑΣΙΔΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γεμίζω το ποτήρι με νερό αγιασμένο

όλα τα χρόνια στάλα – στάλα σαν να ήταν μοναδικό      

πάνω στη γη. Πέρασε κι’ έφυγε ο χειμώνας στεγνός

με ψεύτικο ήλιο.

Τέτοιες στιγμές τις αντικρίζω να ξεκουράζονται 

στο στασίδι του χρόνου.

Πλανήθηκαν ορδές ανθρώπων μέσα στο κάλπικο,

στο εφήμερο, στο λίγο που τώρα κάναμε σημαντικό.

Καθ’ ένας από μας πήρε το δρόμο του.

Μουσκεμένοι γιοί και κόρες στύβουν τα ρούχα τους.

Παραδίπλα ρίχνει το φως του, το αναμμένο φωτιστικό

και παρελαύνουν οι ίδιοι.

Γέλια και αναπόληση ανεβαίνει ψηλά όπως το λιβάνι

το απόγευμα του Σαββάτου.

Απομακρύνσου νοσταλγία, πίσω από μένα έρχονται

και άλλοι, φύγε με κούρασες.