ΕΦΑΝΗ

Ένα μωρό κλαίει απόψε,
η έρημος ξεδιψά.
Αστέρια αγρυπνούν,
ζηλεύουν σαν είδαν ένα λαμπρότερο.
Η γη θηλάζει το Λόγο
και οι άνθρωποι προσκομίζουν
πλούτη αποκτημένα από την ένδεια τους.
   

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ ΚΛΗΣΗ

Στυλοβάτες και μύστες
των ονείρων και ξάφνου ο κρότος
διαρρηγνύει της νύχτας την απάτη.
Ερημιά παντού,
γύρω μας κλέφτες και ζητιάνοι.
Η γη πονά, κουρασμένα μέλη
στέκουν όπου βρουν
και πίνουν από τους νερόλακκους.

Έκανα να προσπεράσω
μα στάθηκα άτυχος,
σκόνταψα στου παρελθόντος
τα τσακίσματα.
Βγήκε η κραυγή μου κι ύστερα
ξύπνησα πάλι μονάχος.
«Δυο λόγια προσευχής πήγα να πω...»
Σα τηλεφώνησα στον αριθμό
που μου δώσαν  δεν έλαβα απόκριση.

Περνά η ώρα, θαρρώ δε το ξέρω;
Κι όμως αδυνατώ να φύγω,
καθρέφτες γεμάτοι ίχνη
και εγώ στέκομαι εμπρός τους.
Ξανά τηλεφωνώ μη και κάποιος το σηκώσει.
Γελάστηκα,
θέλω να φύγω,να πετάξω, ν' αφήσω θέλω πίσω
όσα ποθούσα και τώρα πάλιωσαν.


 

ΟΙ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΑΕΤΟΙ

Ατόνησαν των επετείων
οι εκδηλώσεις,
ξεθώριασαν οι πεποιθήσεις
στου καιρού το πέρασμα.
Νηστικά στόματα,
γλώσσες στεγνές, διψασμένες.
Οι μνήμες φοβισμένες κοιτούν
από τα παράθυρα  καθώς
παρελαύνουν οι ηλικίες.
Άκαρπα δέντρα, αμπόλιαστα,
κουρασμένη γη δίχως αγρανάπαυση.
Φεύγουν τα βροχοφόρα νέφη,
πάλι οι ακτίνες εκείνου  του αλλιώτικου
ήλιου θα ξεσχίσουν τα σώματα μας.
Τώρα γιορτή, αμίλητη
όπως αυτοί…… τη θέλουν.
Φυλακισμένοι αετοί κερασφόροι
με φτερά πληγωμένα.
Κάθε τέτοια ημέρα  δένουμε
τις πληγές τους με τη σημαία της πατρίδας μας.
Κουρελιασμένη σημαία
από τα χέρια αυτών που
ορκίστηκαν να τη φυλάσσουν ,
δήθεν τιμητές των καταληστευμένων
πλέον ιδανικών του έθνους μας.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙΑ

Ποτάμι ο λόγος που φουσκώνει
με τις πρώτες στάλες της βροχής.
Ρέει το φθινόπωρο σαν το μέλι
στο μονοπάτι των εποχών.

Η αίσθηση επαναπατρίζεται 

στις άνυδρες ψυχές μας

αναζητώντας τα πρωτοβρόχια.

Βροχοφόρα νέφη μοιάζουν τα μάτια μας.

Σκοτεινιά, η ώρα περνά

αφήνοντας πίσω, της θύμησης

κοφίνια γεμάτα περισσεύματα.