ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Χλωμά πρόσωπα στου δρόμου τη φυγή παιδιαρίζουν
στην προσπάθεια τους να αναστήσουν σκηνές.
Ξεβγαλμένα ρούχα στο δάκρυ και στην ακριβή κολόνια
που σκορπούν μυρωδιές στη συνοικία της γενιάς μας.
Διαρκεί το διάβα της ζωής σ΄ αυτή τη δική μου αναζήτηση
του θησαυρού, μα, όχι ξεγελάστηκα.

Έφεξε η μέρα, σκύβω να νίψω τα χέρια και το πρόσωπο,
να νοικοκυρέψω θέλω της πτωχής καρδιάς μου
τη κάμαρα.
Ήρθε ο συνοδοιπόρος, ακούς; Με καλεί να προβάλω.
Μέρωσε θλίψη, ίσως το σήμερα ανθίσει από
τα αποκαΐδια του χθες, ίσως λέω, ίσως.
Ο ήλιος χρόνια ανατέλλει κι  αν πέρασαν νύχτες,
κι  αν πέρασαν βαρυχειμωνιές.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΠΕΤΡΑ

Περπάτησα πάνω σε πέτρες και ερείπια.
Άκουσα παιδικά γέλια και κλάματα, άκουσα
το νανούρισμα της μάνας και δίπλα στα χαμόσπιτα τρεχούμενο νερό.
Ανέβηκα και κατέβηκα υψώματα, μουσκεμένα
τα πόδια μου από τους ιδρώτες των πατεράδων.
Αιώνων φωνές στους θάμνους φωλιάζουν,
οι ψαλμωδίες μακρινά τιτιβίσματα πουλιών από
την  απέναντι ράχη.
 
Ο κτύπος της καμπάνας ξεχύνεται
στα γειτονικά ρέματα με τα γεράκια να προσκυνούν
στρώνοντας τις φτερούγες τους.
Δύο κεριά αναμμένα στην άμμο.
Στον ήλιο  στεγνώνει από την υγρασία
το πλακόστρωτο.

Επισκέψεις μέσα από τα στενά μονοπάτια,
το γαλαζοπράσινο χαλί στρωμένο,
αφεντάδες, πραματευτές και προεστοί
σε μια άλλοτε  συντροφιά.
Τώρα τέσσερα ίχνη βοσκούν στη σιγαλιά.
Ερήμωσε ο τόπος, παντού σιωπή ως να σημάνει
η καμπάνα.
 
Mέσα από τη γραφίδα της ιστορίας παίρνουν
ζωή κι’ ανάσα τα χαλάσματα.

TΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Αγέλες μορφών καλπάζουν ασταμάτητα στης υπαίθρου

το ελεύθερο βήμα.

Μια φύση στολισμένη, πρόσωπα που λάμπουν στου

ήλιου τις ακτίνες, που γελούν, που αγαπιούνται.

Ασταμάτητη-ακόρεστη αναζήτηση σε ζωές που

κοσμήθηκαν από του έρωτα τα πλουμιστά χαϊμαλιά.

Μετάγγιση πάθους αποδιώχνοντας το ψυχρό βλέμμα

ενός εαυτού.

Αυταπάτη, νοσηρή αίσθηση βγαλμένη από

καρδιές που ποτέ δεν αγάπησαν, που ποτέ

δεν ευλογήθηκαν με την αγάπη των άλλων, που δεν

βλάστησαν από την υγρασία της.

Κατάξερος κάμπος που αδυνατεί να ζήσει μορφές ανθρώπων.

Στέγνωσε το πάθος που συντηρούσε σκέψεις,

της επιθυμίας τα έργα θέριεψαν.

Ένα σφιχταγκάλιασμα, λίγες στιγμές σε ταξίδι με ναύλα

των ματιών τη δέσμευση.

Μια φυλακή σκοτεινή η απουσία.

Πρώτη δημοσίευση: Ποιητικό Ημερολόγιο 2012 από τις εκδόσεις Ιωλκός.

Θερμές ευχαριστίες στο μουσικολόγο, κριτικό μουσικής και θεάτρου

κ.Κωνσταντίνο Καράμπελα - Σγούρδα.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

Ολάνθιστο υπήρξε το λιβάδι και τώρα ο αέρας το χτυπά
σκορπώντας τα φύλλα των δένδρων, κιτρινισμένα και
κατάξερα αιωρούνται, της εποχής  το τέλος διαλαλούν.
Ερημώνει  ο τόπος  χάνοντας  των χρωμάτων
την ζωντάνια, ο ήλιος ψήλωσε γυρίζοντας την πλάτη,
θέλει να αφήσει την γη να ξαποστάσει.


Το κέφι του καλοκαιριού ατονεί, καταλαγιάζει  ενός
έρωτα το πάθος και μένει η αγάπη.
Σύννεφα  όλο και πιο συχνά  χορεύουν  μπρος  στα μάτια μας 
αφήνοντας  δάκρυα  να τρέξουν από των αναμνήσεων τις  πηγές.
Ξαπλώνει  η σκέψη πάνω στις λιάστρες  ψημένη από του
ήλιου του καυτού  τις  ακτίνες, φτιάχνουμε φυλλάδες 
θέλοντας  να  προφυλάξουμε  το μέλι της από την μπόρα.


Φθινόπωρο  γεμάτο μυρωδιές που είχαμε ξεχάσει 
αποποιώντας την ωχρή του εικόνα  σε μια παρεξήγηση 
βαθειά  μέσα  μας.
Μόνο κλαδιά  γυμνά  και καλαμιές  που λυγίζουν σε χορό
αισθησιακό  δίχως  πέπλα  γύρω μας.
Θαμπώνει  η ματιά από τη σκόνη που ξεσηκώνει
η συνειδητοποίηση   της επερχόμενης  μοναξιάς  ξεχασμένη
στον ίσκιο των δένδρων.