ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΖΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ

Νωρίς το πρωί στο λιβάδι, παντού διάσπαρτοι ανθοί,
μου χαμογελά η φύση σκέπτομαι.
Θέλω να κυλιστώ πάνω στις μικρές μαργαρίτες
και στο καταπράσινο χορτάρι που κέντησε η άνοιξη.
Μοναδικές στιγμές που ξέκλεψα, δουλειά και
θαυμασμός μαζί όσο κοιτώ γύρω μου τη φύση.


Γοργά περνούν οι μέρες και η γη φορά πάλι τα γιορτινά
της έτοιμη να δεχτεί τους μουσαφίρηδες .
Τα παραθυρόφυλλα των δέντρων ένα χειμώνα ολάκερο
έμειναν κλειστά, τώρα διστακτικά ανοίγουν.
Τόση ομορφιά, όπου να πέσει η θολή μου ματιά
κρυσταλλώνει μετρώντας κάθε λεπτό, ξεχνώντας
τι κατέγραψε.


Μοσχομυρίζω κι’ αναπνέω.
Ακούω το κλάμα του νεογέννητου κάθε φορά που σκάει
το μπουμπούκι, κάθε φορά που ανοίγουν τα νυσταγμένα
μάτια στα κλαδιά.

ΣΤΟ ΣΤΑΣΙΔΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γεμίζω το ποτήρι με νερό αγιασμένο

όλα τα χρόνια στάλα – στάλα σαν να ήταν μοναδικό      

πάνω στη γη. Πέρασε κι’ έφυγε ο χειμώνας στεγνός

με ψεύτικο ήλιο.

Τέτοιες στιγμές τις αντικρίζω να ξεκουράζονται 

στο στασίδι του χρόνου.

Πλανήθηκαν ορδές ανθρώπων μέσα στο κάλπικο,

στο εφήμερο, στο λίγο που τώρα κάναμε σημαντικό.

Καθ’ ένας από μας πήρε το δρόμο του.

Μουσκεμένοι γιοί και κόρες στύβουν τα ρούχα τους.

Παραδίπλα ρίχνει το φως του, το αναμμένο φωτιστικό

και παρελαύνουν οι ίδιοι.

Γέλια και αναπόληση ανεβαίνει ψηλά όπως το λιβάνι

το απόγευμα του Σαββάτου.

Απομακρύνσου νοσταλγία, πίσω από μένα έρχονται

και άλλοι, φύγε με κούρασες.

ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Χλωμά πρόσωπα στου δρόμου τη φυγή παιδιαρίζουν
στην προσπάθεια τους να αναστήσουν σκηνές.
Ξεβγαλμένα ρούχα στο δάκρυ και στην ακριβή κολόνια
που σκορπούν μυρωδιές στη συνοικία της γενιάς μας.
Διαρκεί το διάβα της ζωής σ΄ αυτή τη δική μου αναζήτηση
του θησαυρού, μα, όχι ξεγελάστηκα.

Έφεξε η μέρα, σκύβω να νίψω τα χέρια και το πρόσωπο,
να νοικοκυρέψω θέλω της πτωχής καρδιάς μου
τη κάμαρα.
Ήρθε ο συνοδοιπόρος, ακούς; Με καλεί να προβάλω.
Μέρωσε θλίψη, ίσως το σήμερα ανθίσει από
τα αποκαΐδια του χθες, ίσως λέω, ίσως.
Ο ήλιος χρόνια ανατέλλει κι  αν πέρασαν νύχτες,
κι  αν πέρασαν βαρυχειμωνιές.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΠΕΤΡΑ

Περπάτησα πάνω σε πέτρες και ερείπια.
Άκουσα παιδικά γέλια και κλάματα, άκουσα
το νανούρισμα της μάνας και δίπλα στα χαμόσπιτα τρεχούμενο νερό.
Ανέβηκα και κατέβηκα υψώματα, μουσκεμένα
τα πόδια μου από τους ιδρώτες των πατεράδων.
Αιώνων φωνές στους θάμνους φωλιάζουν,
οι ψαλμωδίες μακρινά τιτιβίσματα πουλιών από
την  απέναντι ράχη.
 
Ο κτύπος της καμπάνας ξεχύνεται
στα γειτονικά ρέματα με τα γεράκια να προσκυνούν
στρώνοντας τις φτερούγες τους.
Δύο κεριά αναμμένα στην άμμο.
Στον ήλιο  στεγνώνει από την υγρασία
το πλακόστρωτο.

Επισκέψεις μέσα από τα στενά μονοπάτια,
το γαλαζοπράσινο χαλί στρωμένο,
αφεντάδες, πραματευτές και προεστοί
σε μια άλλοτε  συντροφιά.
Τώρα τέσσερα ίχνη βοσκούν στη σιγαλιά.
Ερήμωσε ο τόπος, παντού σιωπή ως να σημάνει
η καμπάνα.
 
Mέσα από τη γραφίδα της ιστορίας παίρνουν
ζωή κι’ ανάσα τα χαλάσματα.