ΟΙ ΜΕΤΟΠΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Σαν κοίταξα ξοπίσω μου
κι αυτά τα μόνα ίχνη των ποδιών μου χάθηκαν.
Μονομιάς σβήστηκαν από την άμμο
λες και στο σήμερα δεν ήρθα από το χθες.

Μπερδεύτηκαν οι αναμνήσεις
με τις επιθυμίες μας.
Μακρύς ο δρόμος
κι ο επιστάτης μας χτυπά με το κνούτο.
Πονούν οι σκέψεις,
διψούν, γυρεύουν, μα μάταια.

Οι μετόπες της ζωής μας λεηλατήθηκαν.
Τσακισμένη στα δύο η αλαβάστρινη φιάλη της καρδιάς.
Πώς να συλλέξω της δροσιάς τις στάλες!
Διαβάτης όλα αυτά τα χρόνια,
ξωμερίτης στο κεφαλόσκαλο σου.
Μα ακόμα ν’ αντικρίσω τα ίχνη σου
πάνω στο λευκό του μάρμαρο.

ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Τσαλακωμένο το χαρτί
γραμμένο με τον χυμό του λεμονιού.
Μνήμες που ξεθωριάζουν
όταν πλυθούν με δάκρυα.
Φύσηξε στο στόμα
και το φιλί πέταξε μακριά.
Μετά σιωπή και μοναξιά.
Λεμόνια στημένα
όμως οι λέξεις χάθηκαν
μα το κερί σιγοκαίει μερόνυχτα.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΘΕΛΗΜΑΤΑ

Μέσα σ’ ένα μισοάδειο ποτήρι
αντικατοπτρίστηκε όλη η ζωή ως τα τώρα.
Άκρατος οίνος της ψυχής το απόσταγμα,
μεθώντας αναζήτησα τις ψευδαισθήσεις.
Μετακυλήθηκε ο κόσμος μας όλος,
αποζητά την κάθαρση μέσα στο ποτήρι αυτό.

Στου φθινοπώρου τα κελάρια
φώλιασαν οι σκέψεις, οι αγάπες μεταναστεύουν.
Ξεγυμνώθηκαν μεθυσμένες απ’ τις αλήθειες οι ψυχές μας
όπως τα δένδρα τώρα.
Κιτρινισμένα φύλλα,
παρασυρμένα από τον άνεμο.

Σιωπηλά μιλάμε, ομολογούμε τα φυλακισμένα μας θελήματα.

Στοιχισμένα πίσω από τις σκιές των γραμμών.

Πλαγιάζει ο ήλιος αποκαμωμένος

κι από κοντά ο αστάθμητος  λογισμός μας.

Πριν πεις διαδόθηκαν,

πριν τα φανερώσεις κιόλας ματιάστηκαν.

Σαν τα πουλιά που ήρθανε κάποια άνοιξη

και φεύγουν ένα φθινόπωρο.

Έτσι κι αυτά λογίζονται.

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΝΩΕ

Φτερούγισα απ’ την κιβωτό του Νώε
γυρεύοντας να βρω το δίκιο του ουρανού.
Μέρες τ’ αναζητούσα,
ύστερα  δίψασα από την άλμη του κόσμου.
Να πιω καθάριο νερό
από των λόγων Του θέλησα.
Στάθηκα σε μια μαρμάρινη κρήνη
Γεύτηκα τις αλήθειες Σου
και πάλι πέταξα γυρεύοντας.